മലയാള ക്രിസ്തീയ ഭക്തിഗാന രംഗത്ത് പ്രാർത്ഥനയെ സംഗീതമായും സംഗീതത്തെ പ്രാർത്ഥനയായും പരിവർത്തിപ്പിച്ച ഫാ. ജസ്റ്റിൻ പനക്കൽ OCD (Fr Justin Panackal OCD) എന്ന വന്ദ്യ വൈദികന്റെ വിയോഗം ഒരു യുഗത്തിന്റെ അന്ത്യമാണ് കുറിക്കുന്നത്. സംഗീതത്തെ വെറുമൊരു കലയാക്കാതെ, അതിനെ ദൈവാനുഭവത്തിലേക്കുള്ള വഴിയായി കണ്ട അദ്ദേഹം, കേരളത്തിലെ അൾത്താരകളിൽ അണയാത്ത ഒരു ഭക്തിദീപം തെളിച്ചു. പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ വിളിക്ക് മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട് സംഗീത സംവിധാന രംഗത്തുനിന്ന് അദ്ദേഹം പിൻവാങ്ങിയത് അത്യപൂർവ്വമായ ഒരു സമർപ്പണത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമായിരുന്നു.

രക്തത്തിൽ കുടികൊണ്ട സംഗീതം

1935 ഓഗസ്റ്റ് പത്താം തീയതി എറണാകുളം കുമ്പളങ്ങിയിലെ പനക്കൽ വീട്ടിലാണ് അച്ചൻ ജനിച്ചത്. ജോബിന്റെയും തങ്കമ്മ ഇസബെല്ലിന്റെയും ഏഴു മക്കളിൽ അഞ്ചാമനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ജസ്റ്റിന് വെറും മൂന്നര വയസ്സുള്ളപ്പോൾ പിതാവ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ആ വലിയ ആഘാതത്തിലും തളരാതെ തന്റെ മക്കളെ ദൈവവിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തിയെടുത്തത് അമ്മ തങ്കമ്മയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മൂന്ന് സഹോദരിമാരും പ്രഗത്ഭരായ സംഗീതജ്ഞരും അമ്മ നല്ലൊരു ഗായികയും ആയിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ സംഗീതം കുഞ്ഞു ജസ്റ്റിന്റെ സിരകളിൽ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതായിരുന്നു.

അച്ചന്റെ സംഗീത പഠനം ശാസ്ത്രീയമായ ഗുരുകുല വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ ആയിരുന്നില്ല. ആകാശവാണിയിലെ ശാസ്ത്രീയ സംഗീത പാഠങ്ങളും ലൈബ്രറികളിലെ സംഗീത ഗ്രന്ഥങ്ങളുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന വഴികാട്ടികൾ. തൃശ്ശൂർ റേഡിയോ നിലയത്തിൽ നിന്നും പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിരുന്ന ശാസ്ത്രീയ സംഗീത പാഠങ്ങൾ കേട്ട് രാഗങ്ങൾ അദ്ദേഹം സ്വയം അഭ്യസിച്ചു. ഹാർമോണിയത്തിന് മുന്നിലിരുന്ന് രാഗങ്ങളുടെ ആരോഹണവും അവരോഹണവും അദ്ദേഹം കണ്ടുപിടിക്കുമായിരുന്നു.

കുമ്പളങ്ങിയിലെ വീടിനടുത്തുള്ള സിനിമ തിയേറ്ററിൽ നിന്നുയരുന്ന ഹിന്ദി ഗാനങ്ങൾ കേട്ടുപഠിച്ച ആ ബാലൻ, സംഗീത സംവിധായകൻ നൗഷാദ് അലിയുടെ വലിയ ആരാധകനായി വളർന്നു. ഹിന്ദി ഗാനങ്ങളോടുള്ള ഈ ഇഷ്ടം പിൽക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈണങ്ങളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ലാവണ്യം നിറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചു. സിനിമയിലെ സംഗീതത്തെ ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ ആ കേൾവികൾ അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപ്തനാക്കി.

പുരോഹിതനെന്നതിനപ്പുറം പ്രഗത്ഭർ അംഗീകരിച്ച പ്രതിഭ

1984-ൽ മുംബൈയിലെ ബാന്ദ്രയിൽ വെച്ച് തന്റെ ആരാധനാപാത്രമായ നൗഷാദ് അലിയെ കണ്ട നിമിഷം അച്ചന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു നാഴികക്കല്ലായിരുന്നു. നൗഷാദിന്റെ സ്റ്റുഡിയോയിൽ വെച്ച് ‘ബൈജു ബാവര’യിലെ കഠിനമായ ഗാനങ്ങൾ അച്ചൻ പാടിയപ്പോൾ നൗഷാദ് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. മുഹമ്മദ് റാഫിക്കും ലതാ മങ്കേഷ്കറിനും വേണ്ടി മാത്രം അദ്ദേഹം കരുതിവെച്ചിരുന്ന പ്രത്യേക കസേരയിൽ ഇരുത്തിയാണ് ആ സംഗീത ഇതിഹാസം പനക്കൽ അച്ചനെ ആദരിച്ചത്. തന്റെ സംഗീത സിദ്ധിയെ ഒരു പ്രഗത്ഭൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അച്ചൻ എന്നും അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കുമായിരുന്നു.

പൗരോഹിത്യ സ്വീകരണത്തിന് ശേഷം റോമിലെ ലാറ്ററൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് മിസ്റ്റിക്കൽ തിയോളജിയിൽ അദ്ദേഹം ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി. തുടർന്ന് ആലുവ മംഗലപ്പുഴ സെമിനാരിയിൽ 28 വർഷം പ്രൊഫസറായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിലെ സംഗീതജ്ഞൻ കൂടുതൽ സ്വതന്ത്രമായി ചിറകുവിടർത്തിയത്. സെമിനാരിയിലെ ആത്മീയ അന്തരീക്ഷവും അവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികൾ നൽകിയ സ്വാതന്ത്ര്യവും പുതിയ ഈണങ്ങൾ ചിട്ടപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ കരുത്തേകി.

യേശുദാസുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം ഒരു ദൈവനിശ്ചയം പോലെയായിരുന്നു. 1978-ൽ കുവൈറ്റിലെ ബിഷപ്പിന് വേണ്ടി പുസ്തകങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാൻ അവിടെയെത്തിയ അച്ചൻ, ഒരു പ്രസംഗമധ്യേ യേശുദാസിന്റെ ശബ്ദമാധുര്യത്തെക്കുറിച്ച് വാചാലനായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോയിരുന്ന യേശുദാസിന്, അപരിചിതനായ ഒരു പുരോഹിതന്റെ ആ വാക്കുകൾ വലിയൊരു ആശ്വാസമായി. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആ വൈദികനെ തേടി യേശുദാസ് എത്തുകയായിരുന്നു. അന്നു തുടങ്ങിയ ആത്മബന്ധമാണ് തരംഗിണിയിലൂടെ മലയാളികൾ മറക്കാത്ത ഒട്ടേറെ ക്രിസ്തീയ ഭക്തിഗാനങ്ങൾക്ക് ജന്മം നൽകിയത്. “അച്ചൻ എപ്പോൾ പറയുന്നുവോ അപ്പോൾ ഞാൻ പാടിത്തരാം” എന്ന യേശുദാസിന്റെ അന്നത്തെ വാഗ്ദാനം മലയാള ഭക്തിഗാന ചരിത്രത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.

തിയഡോഷ്യസ് പിതാവ് മുതലുള്ള സംഗീത രചയിതാക്കൾ

തരംഗിണിയുടെ ‘സ്നേഹപ്രവാഹം’ എന്ന വിഖ്യാത കാസറ്റ് പിറക്കുന്നത് ഈ ആഴമുള്ള ബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ്. ഈ ആൽബത്തിന് മറ്റൊരു സവിശേഷത കൂടിയുണ്ട്; ഇതിലെ മിക്ക ഗാനങ്ങളും എഴുതിയത് അക്കാലത്തെ സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നു. “നായകാ ജീവദായകാ”, “സ്നേഹസ്വരൂപാ തവദർശനം” എന്നീ അനശ്വര ഗാനങ്ങൾ എഴുതിയ ബ്രദർ ജോൺ കൊച്ചുതുണ്ടിൽ ഇന്ന് മൂവാറ്റുപുഴ ബിഷപ്പ് യൂഹാനോൻ മാർ തിയഡോഷ്യസ് ആണ്. ഇന്നും പ്രാർത്ഥനാലയങ്ങളിൽ മുഴങ്ങുന്ന പല ഹിറ്റുകളും അന്നത്തെ വിദ്യാർത്ഥികളായ വൈദികരുടെ രചനകളാണെന്നത് ആ ഗാനങ്ങളുടെ ആത്മീയത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ചിത്ര എന്ന ഗായികയെ മലയാള സംഗീതലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയത് ഫാ. ജസ്റ്റിൻ പനക്കലായിരുന്നു. മ്യൂസിക് കോളേജിലെ ഒരു മത്സരത്തിൽ ഒന്നാം സമ്മാനം നേടിയ ചിത്രയെ അച്ചന് പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോൾ യേശുദാസ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും ചരിത്രമായി ശേഷിക്കുന്നു. “അച്ചാ, അച്ചന്റെ ഈ പാട്ടിന് ആവശ്യമായ ആ ഒരു കന്യകാവിശുദ്ധി ഈ കുട്ടിയുടെ ശബ്ദത്തിലുണ്ട്” എന്നായിരുന്നു ദാസേട്ടന്റെ നിരീക്ഷണം. ആ വാക്കുകൾ എത്ര ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് പിൽക്കാല ചരിത്രം തെളിയിച്ചു.

തിരുവനന്തപുരം തരംഗിണി സ്റ്റുഡിയോയിൽ ‘പൈതലാം യേശുവേ’ എന്ന ഗാനം റെക്കോർഡ് ചെയ്യാൻ ചിത്രയെത്തിയത് തന്റെ പിതാവ് കൃഷ്ണൻ നായരുടെ സ്കൂട്ടറിന് പിന്നിലിരുന്നായിരുന്നു. റെക്കോർഡിംഗ് തുടങ്ങും മുമ്പ്, ഒരു വൈദികനാണ് മ്യൂസിക് ഡയറക്ടർ എന്ന് മനസിലാക്കിയ ചിത്രയുടെ പിതാവ് അച്ചനോട് പറഞ്ഞത്, “മ്യൂസിക് ഡയറക്ടർ ഒരു വൈദികനാണെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ മകളെ ധൈര്യമായി ഏൽപ്പിച്ച് പോകാം” എന്നായിരുന്നു. ഉണ്ണീശോയെ മടിയിലിരുത്തി പാടുന്ന താരാട്ടുപാട്ടായി ആ ഗാനത്തെ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ അച്ചൻ നൽകിയ നിർദ്ദേശം ചിത്ര ഉൾക്കൊണ്ടു. ആരോടും സംസാരിക്കാതെ ഒരു മണിക്കൂറോളം ധ്യാനത്തിലെന്നപോലെ ഇരുന്ന ശേഷം ചിത്ര ആ ഗാനം പാടിത്തീർത്തത് ഒരൊറ്റ ടേക്കിലായിരുന്നു.

“നീ എന്നും ഒരു വൈദികനാണെന്ന ചിന്ത മറക്കരുത്”

വിജയങ്ങളുടെ നെറുകയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഫാ. ജസ്റ്റിൻ പനക്കൽ തന്റെ സംഗീത യാത്ര നിർത്തിയത് ഒരു വലിയ ആത്മീയ ബോധ്യത്തോടെയായിരുന്നു. സംഗീതജ്ഞൻ തന്റെ പുരോഹിത ദൗത്യത്തെ അതിശയിപ്പിക്കുമോ എന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. “നീ എന്നും ഒരു വൈദികനാണെന്ന ചിന്ത മറക്കരുത്” എന്ന അമ്മയുടെ ഉപദേശം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സംഗീതം ഒരു ഹോബിയായി മാത്രം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആത്മീയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി. സംഗീതം ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും ആ ആത്മബന്ധം യേശുദാസുമായും ചിത്രയുമായും അദ്ദേഹം മരണം വരെയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. ഈ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ അച്ചന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യങ്ങളായിരുന്നു.

മംഗലപ്പുഴ സെമിനാരിയിലെ തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഗാനരചനാ മത്സരങ്ങളാണ് പിൽക്കാലത്ത് വലിയ ഹിറ്റുകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കിയത്. “എൻ ജീവിതമാം ഈ മരക്കൊമ്പിൽ” എന്ന ഗാനം പ്രശസ്ത ധ്യാനഗുരു ആശാരിപ്പറമ്പിലച്ചൻ സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നപ്പോൾ എഴുതിയതാണ്. വൈദികരുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മീയ ദാഹം വരികളാക്കാൻ അച്ചൻ എന്നും അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ ഒരു വലിയ ശിഷ്യസമ്പത്ത് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

ആവിലായിലെ അമ്മത്രേസ്യയുടെ ദർശനങ്ങളിൽ പാണ്ഡിത്യമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം 14 പുസ്തകങ്ങളും നൂറിലധികം ലേഖനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. മിസ്റ്റിക്കൽ തിയോളജിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവ് ലോകമെങ്ങും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഡൽഹിയിലെ നവീന്ത റിട്രീറ്റ് സെന്റർ ഡയറക്ടറായിരുന്ന കാലത്ത് അദ്ദേഹം നടത്തിയ ധ്യാനപ്രസംഗങ്ങൾ അനേകരെ ദൈവത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. പ്രസംഗങ്ങളിൽ പോലും സംഗീതത്തിന്റെ സാന്ദ്രത അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു.

വിശുദ്ധനായ സംഗീതജ്ഞൻ

“നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ദൈവമേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ ദൈവം നമ്മളെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല” എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതപ്രമാണം. പ്രാർത്ഥന എന്നത് വെറുമൊരു ചടങ്ങല്ല, മറിച്ച് ദൈവവുമായുള്ള ആഴമുള്ള സൗഹൃദമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ഈ സൗഹൃദമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതത്തിലും നിഴലിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ആ ഗാനങ്ങൾ ഇന്നും വറ്റാത്ത ആത്മീയ ഉറവകളായി നിലനിൽക്കുന്നത്.

ഫാ. ജസ്റ്റിൻ പനക്കലിന്റെ വിയോഗം ഒരു യുഗത്തിന്റെ അന്ത്യമാണ്. അദ്ദേഹം തീർത്ത ഈണങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനകളായി ഇന്നും കേരളത്തിലെ ദേവാലയങ്ങളിൽ മുഴങ്ങുന്നു. പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ വ്രതശുദ്ധിയും സംഗീതത്തിന്റെ ലാവണ്യവും ഒത്തുചേർന്ന ആ ജീവിതം വരുംതലമുറയ്ക്ക് എന്നും ഒരു വിസ്മയമായിരിക്കും. അച്ചൻ പഠിപ്പിച്ച ആ കന്യകാവിശുദ്ധിയുള്ള ഗാനങ്ങൾ ആകാശങ്ങളിൽ ഇനിയും അനശ്വരമായ കീർത്തനങ്ങളായി അലതല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ആ ധന്യസ്മരണയ്ക്ക് മുന്നിൽ പ്രണാമം.

വിനോദ് നെല്ലയ്ക്കൽ