കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക ഭൂപടത്തിൽ ഒരു കർഷകൻ എന്നതിലുപരി ഒരു വിജയഗാഥയായിരുന്നു കണ്ണൂർ ചെറുപുഴ സ്വദേശി അമ്പാട്ട് ഏലിയാസ് (Elias Ambatt Kannur). മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് മികച്ച കർഷകനുള്ള പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോൾ, ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകൾക്ക് മുന്നിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു നിന്ന ആ മുഖം ഒരു നാടിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. കൃഷി ഒരു ലാഭകരമായ തൊഴിലല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് പുതുതലമുറ മണ്ണിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ, മണ്ണിനെ പൊന്നാക്കാമെന്ന് തെളിയിച്ച മാതൃകാപുരുഷൻ. എന്നാൽ, ആ പുഞ്ചിരിക്കും പുരസ്കാര തിളക്കത്തിനുമപ്പുറം ഏലിയാസ് എന്ന മനുഷ്യൻ നടത്തിയ ഒറ്റയാൾ പോരാട്ടങ്ങളും അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മുടെ ഭരണകൂടത്തിനോ സമൂഹത്തിനോ സാധിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ, ഒരൗൺസ് വിഷത്തിൽ ആ ജീവിതം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം പരാജയമല്ല, മറിച്ച് കാർഷിക കേരളത്തിന്റെ മുഴുവൻ തോൽവിയും, നവോത്ഥാന കേരളത്തിന്റെ കാർഷിക നയങ്ങളുടെ പരാജയത്തിന്റെയും കർഷകരോടുള്ള അവഗണനയുടെയും പ്രതിഫലനവുമാണ്. 

പൊൻവാക്കുകളുടെ പൊള്ളത്തരം

“കർഷകൻ നാടിന്റെ നട്ടെല്ലാണ്”, “അന്നദാതാവാണ്”, “മണ്ണിന്റെ മകനാണ്” – പ്രസംഗവേദികളിൽ നാം കർഷകർക്ക് ചാർത്തിക്കൊടുക്കുന്ന വിശേഷണങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. വർഷാവർഷം പഞ്ചായത്ത് തലം മുതൽ സംസ്ഥാന സർക്കാർ തലത്തിൽ വരെ നൽകി വരുന്ന അവാർഡുകൾ കർഷകനെ ഒരു ‘പ്രദർശന വസ്തു’വാക്കി മാറ്റുന്നുണ്ട്. ഏലിയാസിനെപ്പോലെ ഒരാൾക്ക് പുരസ്കാരം നൽകുമ്പോൾ സർക്കാർ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ, ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം അതുപോലൊരു കർഷകൻ തിരികെ പോകുന്നത് കടക്കെണിയുടെയും പ്രകൃതിക്ഷോഭത്തിന്റെയും വന്യമൃഗ ശല്യത്തിന്റെയും അതേ കയ്പ്പുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കാണ്.

ആദരിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന അതേ ആവേശം കർഷകനെ സംരക്ഷിക്കാൻ സർക്കാർ കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? ഏലിയാസിന്റെ മരണം ഈ ചോദ്യമാണ് നമുക്കുമുന്നിൽ ഉയർത്തുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രി നൽകിയ അവാർഡ് ഫലകം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടിന്റെ ഷോകെയ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ അവാർഡിനോ പ്രശംസാപത്രത്തിനോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാങ്ക് ലോണിന്റെ പലിശ കുറയ്ക്കാനോ, കൃഷിനാശത്തിന് കൃത്യസമയത്ത് നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാനോ ഉള്ള കരുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആദരവുകൾ കർഷകന്റെ വിശപ്പടക്കില്ലെന്നും അവന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയ്ക്ക് പരിഹാരമാകില്ലെന്നുമുള്ള കയ്പ്പേറിയ സത്യം നാം ഇനിയെങ്കിലും തിരിച്ചറിയണം.

കടം: കർഷകന്റെ നിശ്ശബ്ദ കൊലയാളി

കേരളത്തിലെ ഒരു ശരാശരി കർഷകൻ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി മൂലധനത്തിന്റെ അഭാവവും കടബാധ്യതയുമാണ്. ഏലിയാസിനെപ്പോലെ വിപുലമായ രീതിയിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നവർ വലിയ തുകകൾ വായ്പയെടുത്താണ് പലപ്പോഴും മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. കാലാവസ്ഥ ചതിക്കുമ്പോഴോ വിപണിയിൽ വില ഇടിയുമ്പോഴോ ഈ വായ്പകൾ ഒരു കുരുക്കായി മാറുന്നു.

ബാങ്കുകളുടെ ജപ്തി ഭീഷണിയും പലിശയുടെ ഊരാക്കുടുക്കും ഒരു കർഷകനെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽ ‘വിജയി’യായി അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്ക് തന്റെ പരാജയവും സാമ്പത്തിക തകർച്ചയും മറ്റുള്ളവരോട് പറയാൻ അഭിമാനം തടസ്സമാകും. ഈ അഭിമാനക്ഷതം ചിലരെയെങ്കിലും ആത്മഹത്യ എന്ന അന്തിമ തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഏലിയാസ് അനുഭവിച്ചതും ഈ നിശബ്ദ സംഘർഷമായിരുന്നു. പുറംലോകത്തിന് അദ്ദേഹം മികച്ച കർഷകനായിരുന്നു, എന്നാൽ അകമേ അദ്ദേഹം ഒരു കടബാധിതനും തളർന്നവനുമായിരുന്നു. വായ്പാ തിരിച്ചടവ് മുടങ്ങുമ്പോൾ ബാങ്കുകൾ അയക്കുന്ന നോട്ടീസുകൾ ആദരവിന്റെ മെഡലുകളെക്കാൾ മൂർച്ചയുള്ളവയാണെന്ന് വ്യവസ്ഥിതി തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.

പ്രകൃതിയുടെയും സർക്കാരിന്റെയും ഇരട്ടപ്രഹരം

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ഇന്ന് കേരളത്തിലെ കർഷകനെ ഒരു ചൂതാട്ടക്കാരനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴയും തുടർച്ചയായുണ്ടാകുന്ന പ്രളയങ്ങളും ആവശ്യമുള്ള ഘട്ടങ്ങളിൽ മഴലഭ്യത അപ്രതീക്ഷിതമായി കുറയുന്നതും വർഷങ്ങളായുള്ള അധ്വാനത്തെ നിഷ്ഫലമാക്കുന്നു. ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ശല്യവും കർഷകന്റെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുന്നു. കൃഷിയിടത്തിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കി ഉണ്ടാക്കിയ വിളകൾ കാട്ടുപന്നിയോ ആനയോ നശിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ലഭിക്കുന്ന തുച്ഛമായ നഷ്ടപരിഹാരത്തിനായി കർഷകൻ സർക്കാർ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വരുന്നു.

വനനിയമങ്ങളും പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങളും പലപ്പോഴും കർഷക വിരുദ്ധമായി മാറുന്നു എന്ന പരാതി വ്യാപകമാണ്. വനത്തോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഭൂമിയിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്നവരുടെ അവസ്ഥ അതീവ ദയനീയമാണ്. ഏലിയാസിനെപ്പോലെയുള്ള കർഷകർ ഈ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഇരകളാണ്. പ്രകൃതിയും ഭരണകൂടവും ഒരുപോലെ തങ്ങളെ കൈവിടുമ്പോൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ വഴികൾ അടയുന്നു. കൃഷി എന്നത് കേവലം ഒരു തൊഴിലല്ല, അതൊരു അതിജീവന പോരാട്ടമാണ്. ആ പോരാട്ടത്തിൽ കർഷകൻ ഒറ്റയ്ക്കാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരത.

വിഷമില്ലാത്ത ഭക്ഷ്യ വസ്തുക്കൾ: കർഷകന്റെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത

കേരളം ആരോഗ്യമേഖലയിൽ ഇന്ന് നേരിടുന്ന വലിയ വെല്ലുവിളിൽ ഒന്ന് അന്യസംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് എത്തുന്ന വിഷാംശം കലർന്ന പച്ചക്കറികളും പഴവർഗ്ഗങ്ങളുമാണ്. മാരകമായ കീടനാശിനികൾ തളിച്ച പച്ചക്കറികൾ മലയാളിക്ക് നിത്യരോഗങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുമ്പോൾ, അതിനൊരു പരിഹാരമാണ് ഏലിയാസിനെപ്പോലെയുള്ള കർഷകരുടെ അധ്വാനം. സ്വന്തമായി വലിയ ഭൂസ്വത്തില്ലാത്ത ഏലിയാസ്, സ്ഥലം പാട്ടത്തിനെടുത്താണ് പച്ചക്കറികളും വാഴയും കൃഷി ചെയ്തിരുന്നത്.

അദ്ദേഹം ഉല്പാദിപ്പിച്ചത് കേവലം കാർഷികോല്പന്നങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഒരു നാടിന്റെ ആരോഗ്യം നിലനിർത്തുന്നതിനാവശ്യമായ ആവശ്യവസ്തുക്കൾകൂടിയായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെയും കർണാടകയിലെയും പാടങ്ങളിൽ നിന്ന് ലോറികയറി എത്തുന്ന ‘വിഷം’ തളിച്ച പച്ചക്കറികളിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ തന്റെ നാട്ടുകാരുടെ ആരോഗ്യം അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കുക കൂടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു ജനതയ്ക്ക് ആരോഗ്യകരമായ ഭക്ഷണം നൽകിയ ആ കർഷകൻ തന്റെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന് വേണ്ടി ആരോട് ചോദിക്കണം എന്നറിയാതെ പകച്ചുപോയി. പാട്ടത്തിനെടുത്ത ഭൂമിയിൽ കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ ബാധ്യതകൾ ഇരട്ടിയാണ്. ഭൂമിയുടെ വാടക, വളം, വിത്ത്, തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി— ഇതിനെല്ലാം പുറമെ കാലാവസ്ഥയുടെ കരിനിഴലും. ഒരു നാടിന്റെ ആരോഗ്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ വിയർപ്പൊഴുക്കിയ കർഷകൻ ഒടുവിൽ സ്വന്തം ജീവൻ ബലി നൽകേണ്ടി വന്നത് ആർക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു?

കർഷകൻ വെറുമൊരു വോട്ടർ മാത്രമോ?

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം കർഷക സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ കേരളത്തിന്റെ ശാപമാണ്. വോട്ട് ബാങ്ക് ലക്ഷ്യം വച്ച് നടത്തുന്ന പ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ പലതും പ്രായോഗിക തലത്തിൽ എത്തുന്നില്ല. നെല്ലിന്റെ സംഭരണ വില നൽകുന്നതിലുണ്ടാകുന്ന താമസം മുതൽ റബ്ബറിനും മറ്റ് നാണ്യവിളകൾക്കും ഭക്ഷ്യവിളകൾക്കും വിലയിടിയുന്നത് വരെയുള്ള പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഭരണകൂടം കാണിക്കുന്ന നിസ്സംഗത കുറ്റകരമാണ്.

സബ്സിഡികൾ നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് സർക്കാർ അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും അവ സാധാരണ കർഷകന് എത്രത്തോളം പ്രയോജനപ്പെടുന്നു എന്നത് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വവും ചുവപ്പുനാടയും കർഷകനെ വട്ടം കറക്കുന്നു. തനിക്ക് ലഭിക്കേണ്ട ആനുകൂല്യങ്ങൾക്കായി കർഷകൻ യാചിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ ജനാധിപത്യത്തിന് അപമാനമാണ്. ഏലിയാസിന്റെ ആത്മഹത്യ ഇത്തരം നയപരമായ പരാജയങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയാണ്. കർഷകന്റെ ജീവന് ഒരു വോട്ടിന്റെ വില പോലും ഭരണകൂടം നൽകുന്നില്ല!

ഏലിയാസ് ഒരു വ്യക്തിയല്ല, ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്

ഏലിയാസ് എന്ന കർഷകന്റെ മരണം ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായി കണ്ട് തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അത് കേരളത്തിലെ കാർഷിക മേഖല നേരിടുന്ന അതീവ ഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധിയുടെ സൂചനയാണ്. മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കുന്നവൻ മണ്ണടിഞ്ഞു പോകുന്ന സാഹചര്യം തുടർന്നാൽ നാളെ നമുക്ക് ഭക്ഷണമുണ്ടാകില്ല. പുതിയ തലമുറ കൃഷിയിലേക്ക് വരണമെങ്കിൽ അവർക്ക് സുരക്ഷിതത്വ ബോധമുണ്ടാകണം.

ആദരവുകൾ വേണ്ടെന്നല്ല, പക്ഷേ ആദരവിനൊപ്പം അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള സാഹചര്യമാണ് കർഷകന് വേണ്ടത്. ഉല്പന്നങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ വില ഉറപ്പാക്കുക, കാർഷിക വായ്പകൾക്ക് ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷ നൽകുക, പ്രകൃതിക്ഷോഭം മൂലമുണ്ടാകുന്ന നഷ്ടങ്ങൾക്ക് ഉടനടി നഷ്ടപരിഹാരം ലഭ്യമാക്കുക തുടങ്ങിയവയാകണം സർക്കാരിന്റെ മുൻഗണനകൾ.

ആവശ്യം മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പ്

ജീവിതകാലത്തുടനീളം ലഭിച്ച ആദരവിന്റെ തിളക്കത്തിനപ്പുറം ജീവിതയാഥാർഥ്യങ്ങൾ ചുറ്റും വിരിച്ച ഇരുൾ ഏലിയാസിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഈ സംഭവം ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും തോൽവിയാണ്. കർഷകനെ ആദരിക്കേണ്ടത് വേദിയിൽ വെച്ച് നൽകുന്ന പൊന്നാട കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ വിളകൾക്ക് മാന്യമായ വില നൽകിക്കൊണ്ടും അവന്റെ പ്രതിസന്ധികളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചുമാണ്.

ഈ മരണം ഉയർത്തുന്നത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രം: “ഇനിയെത്ര ഏലിയാസുമാർ ബലി നൽകപ്പെടണം നമ്മുടെ ഭരണകൂടം ഉറക്കം ഉണരാൻ?” ഭരണാധികാരികൾ നയങ്ങൾ പുനഃപരിശോധിക്കണം. സമൂഹം കർഷകനെ വെറുമൊരു ചരക്ക് ഉല്പാദകനായല്ല, മറിച്ച് ചോരയും നീരുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായി കാണാൻ ശീലിക്കണം. ഏലിയാസിന്റെ സ്മരണയ്ക്കുമുന്നിൽ നമുക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആദരം, മറ്റൊരു കർഷകനും ഈ ഗതി വരാത്ത ഒരു കേരളം കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നതാണ്. കർഷകൻ ചിരിച്ചാലേ കേരളം ചിരിക്കൂ. ആ ചിരി കൃത്രിമമായ പുരസ്കാര വേദിയിലല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിലാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

വിനോദ് നെല്ലയ്ക്കല്‍